Lieve Fiene,
Vandaag, 19 november 2011, ben je precies vier maanden oud. Een paar maanden terug schreef ik in een van mijn eerste blogs over jou dat je al een maand oud was en hoe hard de tijd was gegaan. Moet je nagaan, we zijn nu drie maanden verder. En ja, de tijd is inderdaad voorbij gevlogen.
En is er veel gebeurd in die drie maanden? Niet echt... We zijn vooral samen geweest. Elke dag, elk uur. We hebben veel geknuffeld en de dagen met een vast ritme en regelmaat gevuld. Dat laatste, daar heb je nog steeds veel baat bij. Wakker worden - voeden - knuffelen - spelen - slapen. Je vaart er goed bij en voor ons is het heel gemakkelijk omdat we bij jou precies weten wanneer je (en wij) waar aan toe bent.
Huilen doe je eigenlijk nooit, behalve als je naar bed toe wilt. Makkelijk toch?! En slapen doe je nog steeds redelijk veel. In de ochtend 2 uur, 's middags 2,5 uur en aan het einde van de middag nog een keer een uurtje. Om 18.00 uur ben je klaar met de dag en leggen we je voor de nacht (met een drinkpauze om 23.00 uur) in bed.
Ben je wakker, dan ben je eigenlijk heel rustig. Tevreden. Je lacht ook veel. Zodra ik naar je kijk, tover je een glimlach tevoorschijn. Sinds kort kun je ook schaterlachen! Vooral gekke bekken van ons vind je erg leuk...
Je eerste vakantie heb je ook al meegemaakt (meer daarover in een latere blog). Het ging allemaal eigenlijk boven verwachting goed. Geen huilpartijen in het vliegtuig. Gewoon lekker in onze armen gelegen/geslapen.
Op het strand sliep je gewoon in de kinderwagen. En af en toe er even uit, in de schaduw...
Verder lopen we nog steeds bij de kinderfysiotherapeut met je. Je voorkeurshouding mag dan wel verdwenen zijn, nu houd je je hoofdje een beetje scheef, iets wat vaak voorkomt bij kinderen die een voorkeurshouding hebben gehad.
En dus hebben we weer nieuwe oefeningen gekregen en moet je elk slaapje nog steeds op je zij in je kussen liggen.
Tussen alle oefeningen en slaapjes door wordt er ook nog gespeeld. In de wipper of - sinds kort - met je mobiel:
Ook je grote zus is dol op je. 's Morgens moet er meteen een kusje gegeven worden...
... of - voor zover dat kan natuurijk - wordt er gespeeld.
Afgelopen week zijn we begonnen met het geven van een flesje (afgekolfde melk).
Daar waar het even leek dat dat heel soepeltjes verliep, zit ik nu met m'n handen in het haar. Je weigert de fles! Verschillende spenen hebben we geprobeerd maar je blijft ze wegduwen met je tong. En dat terwijl de dag nadert dat je voor het eerst gaat wennen op de crèche. Aanstaande dinsdag is het namelijk zover...
Die eerste wendagen zijn nog wel overkomelijk. Ik kan rond voedingstijd je even wat eten komen geven. Maar wat te doen die week erna als ik weer aan het werk moet? We hebben vandaag maar weer een nieuwe speen gekocht, speciaal voor borstvoedende kinderen. Hopen dat je die wel accepteert.
Ik realiseerde me vandaag dat ik me voor het eerst een beetje zorgen om je (of eigenlijk om de situatie) maak. Voor het eerst in die vier maanden dat je nu op deze wereld bent. Tegelijkertijd realiseer ik me hoezeer we boffen. Alles loopt op rolletjes, je bent een wolkje. Je slaapt goed, eet goed (van de borst) en bent erg tevreden.
Twee dingen weet ik zeker: je zal uiteindelijk uit het flesje gaan drinken en ik ga je enorm missen als ik weer moet werken. We zijn vandaag precies 13 maanden (inclusief zwangerschap) dag in-dag uit bij elkaar geweest. Dat het moment van werken weer gaat aanbreken, dat wist ik van tevoren. Ook bij Floortje hikte ik daar enorm tegenaan. Maar uit ervaring kan ik nu zeggen dat de crèche ook heel goed voor je zal zijn. En dat je het daar (zeker als je wat ouder bent) heel leuk gaat vinden. Maar toch, kon ik nog maar een paar maandjes thuisblijven...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten