Vrijdag 14 oktober jl. was de eerste dag dat je in je grote meidenbed ging slapen. Mama en papa weer even zoekend hoe we het bedritueel moesten aanpakken. De eerste dagen zijn we weer bij je gebleven totdat je sliep. Niet de beste oplossing. Want ben je niet moe genoeg of heb je gewoon geen zin om te gaan slapen, dan heeft erbij zitten weinig zin. Tenzij je 1,5 uur voor je lol op een stoeltje zit...
We hebben het internet weer afgestruind naar een passende oplossing en kwamen tot de conclusie dat we je gewoon moesten laten gaan. Dat wil zeggen: elke dag hetzelfde ritueel, deur dicht en jou de kans geven zelf in de slaap te komen.
Avond 1:
Je stapt na het ritueel meteen uit bed en blijft tot 2.00 uur (!!!) bij de deur staan. Af en aan huil je even, maar zeker niet hard. Op de babyfoon zien we dat je af en toe naar je bedje kijkt, alsof je twijfelt wat te doen. 'Zal ik wel of zal ik niet?' Oh, wat vonden mama en papa het lastig om te zien/horen. Het liefste hadden we je lekker geknuffeld en je in je warme bedje gelegd. Uiteindelijk ben je dus om 2.00 uur in je bedje gekropen.
Avond 2:
Om 21.00 uur druip je af en lig je in je bed.
Avond 3:
Mama heeft je een slaapzak aangetrokken. Misschien is het toch een beetje te koud, alleen een dekentje. Binnen 10 minuten lig je er al in!
Avond 4:
10 minuten worden 2 minuten.
Avond 5 (vanavond):
Je blijft lekker in je bedje liggen als mama je een kus geeft. Je huilt niet en gaat gewoon lekker slapen.
Dit is voor ons het bewijs dat je een kind binnen drie dagen iets aan- maar ook weer kunt afleren.
Het staand-slapen-probleem is opgelost en we kunnen je gewoon weer lekker - zoals vanouds - in je bedje leggen, zonder 'bang' te zijn voor wat daarna gaat komen. Geen gehuil meer van ons lieve meisje, maar een gezellig avondritueeltje.
Lieve schat, mama en papa zijn zo ontzettend trots op jou! En natuurlijk ook een beetje op onszelf ;-)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten