Ons kleinste meisje net een maandje oud en onze grootste al weer twee jaar! Het cliché is waar: de tijd gaat écht snel! Daar waar je twee jaar geleden nog als een klein hummeltje in mijn armen lag, ben je nu al uitgegroeid tot een echt peutermeisje… De blonde haartjes die je bij je geboorte had, zijn gebleven (weliswaar nog steeds kort), evenals je blauwe ogen. Je leek direct al sprekend op je vader (en nog steeds), alhoewel je neusje meer een Nijsen-neusje is en je oortjes meer weg lijken te hebben van de Wolthers-familie. Je lengte heb je van ons allebei.
De afgelopen twee jaar zijn soepeltjes verlopen. Bij je eerste controle op het consultatiebureau werd wel heupdysplasie vermoed en helaas bleken deze vermoedens te kloppen. Met een half jaar kreeg je een spreidbroek aangemeten die je in totaal zes maanden zonder morren gedragen hebt. Na zes maanden stonden je heupkopjes gelukkig weer in de goede stand en mocht de broek weer af. Binnen no time kon je kruipen en lopen deed je ook niet veel lang daarna.
Voor de rest ben je die twee jaar zonder al te veel kleerscheuren doorgekomen. Eigenlijk ben je tot nu toe nauwelijks ziek geweest; weinig snottebellen, geen oorproblemen of andere narigheden. Alles waar andere kindjes wel last van schenen te hebben, ging aan jou voorbij. Die 14 maanden borstvoeding zijn toch ergens goed voor geweest ☺. Blauwe plekken of schrammen heb je ook eigenlijk weinig. Je doet dan ook alles heel geconcentreerd. Je bent absoluut niet bang aangelegd, maar je bent wel voorzichtig. Echt een meisje. Natuurlijk zie je lang niet overal het gevaar van in. Op straat moeten we je echt aan de hand meenemen. Laten we je los, dan ren je zo de straat op. Op de bank springen vind je ook prachtig, maar dat je er ook vanaf kunt vallen, dat heb je nog niet door… Kinderen leren door vallen en opstaan, maar toch voorkom ik liever dan dat ik genees (lees: ingrijpen dus).
Twee keer kwam je van de crèche met een beet in je arm en vorige week nog had je een sneetje in je lip en een afgebrokkeld stukje glazuur van je tand. Je moet wel een harde klap hebben gemaakt. De leidsters hadden echter niets gemerkt. Je bent geen huilebalk. Als je valt of een ander kindje doet je pijn, dan laat je vrijwel nooit een traan. Tanden of kiezen die doorkomen? Nooit iets gemerkt aan jou! Maar pijn of geen pijn, huilen doe je sowieso niet zo snel. Onlangs zei een van de leidster tijdens een oudergesprek op de crèche dat als een ander kindje iets van je afpakt, je heel kalm de situatie gadeslaat en gewoon denkt ‘ach, wat kan mij het schelen, ik speel wel met iets anders’. Een situatie waarbij andere kindjes wel vaak gaan huilen.
Je bent best een serieus typje, je kan heel gedecideerd zijn en situaties observeren. Een kat uit de boom kijker ben je, waarbij je een heel ernstig snoetje kan hebben. Tegelijkertijd laat je je absoluut niets opleggen. Je knuffelt of lacht nooit op commando, dat heb je als baby ook nooit gedaan. Vanuit de kinderwagen kon je echt iemand aankijken van ‘doe maar normaal hoor’.
En toch ben je een enorme lolbroek, je hebt echt humor, maakt graag grapjes en kan lachen als de beste. Vooral de laatste weken daag je ons echt uit: hard wegrennen als je naar bed toe moet en dan op je kop op de bank gaan liggen bijvoorbeeld. De grootste lol heb je dan (en wij stiekem natuurlijk ook, al laten we het op dat moment natuurlijk niet blijken).
Tja, naar bed gaan. Dat ging tot de komst van je kleine zusje altijd prima. Om 19.00 uur brachten we je met een vast ritueeltje naar bed, waarna je gemiddeld tot de volgende ochtend 8.00 uur doorsliep. Maar de komst van zusje heeft toch best veel impact op je gehad, logisch. Alhoewel je heel erg lief bent voor haar (je geeft haar heel veel kusjes en aaitjes) moet je je draai binnen ons gezin weer een beetje vinden. Misschien komt het wel omdat je mama een paar dagen hebt moeten missen toen ze in het ziekenhuis lag. Wat de reden ook is, we weten ook dat het weer goed komt, daar hebben we alle vertrouwen in.
Aan de ene kant ben je al zo groot, maar tegelijkertijd ben je ook nog zo klein. Te klein om te zeggen wat je wilt zeggen. Maar het praten gaat je wel goed af! Elke dag kijken we weer op van de nieuwe woorden waarmee je aan komt zetten. Woorden die je (kennelijk) hebt geleerd van ‘gewoon een keer horen zeggen… ‘. Je leert ook snel. Ik vertel je een keer dat op het plaatje een machinist staat afgebeeld en een paar dagen later zeg je ‘masjinist’ bij het aanwijzen van hetzelfde plaatje. Zingen doe je ook heel graag. Je zingt alle (bekende) kinderliedjes moeiteloos mee. We smelten als we je de deuntjes via de babyfoon horen zingen.
Boekjes zijn je favoriet. Je bent weg van Bumba en Barbapappa. Maar je weet ook al dondersgoed hoe de iPad van opa werkt, hoe je de tv aan/uit moet doen en hoe je foto’s op de iPhone kunt bekijken. Je bent echt een kind van deze tijd.
En nu ben je twee! Ons kleine meisje is gewoon al twee jaar! Bij het naar bed brengen ‘doeken doeken’ we je (ons woordje voor 'je als een baby in onze armen wiegen') en elke keer kijk ik dan weer naar je hoe groot je toch al bent. Je hoofd is bijna zo groot als Fiene nu is. Ik voel de tranen dan branden achter m’n ogen (van geluk natuurlijk)…
En twee; ja ja, de peuterpuberteit breekt ook in huize Zeestraten aan. In bescheiden vorm weliswaar. We merken dat je regelmatig onze grenzen opzoekt. Kijkt tot hoever je kunt gaan. Het strafstoeltje of de gang hebben we nog nooit hoeven toepassen, zo stout ben je tot nu toe nog niet geweest. Maar uitdagen kun je wel. Expres eten op de grond gooien of driftig op het aankleedkussen worden omdat je niet verschoond wil worden. Maar wij blijven kalm en volharden. Tegenstribbelen heeft geen zin Floortje, we geven er toch niet aan toe. En dat helpt dan weer. Binnen luttele seconden ben je dan weer kalm. Je bent echt een kind van de rituelen, van de rust en van de regelmaat. En die geven we je dan ook graag.
Soms vragen we ons af ‘hoe zou Floortje over een paar jaar zijn?’. ‘Lief’, dat is altijd het eerste wat in mij opkomt. We vinden je een heel lief meisje en ik weet zeker dat we je over een paar jaar nog steeds zo lief vinden. Natuurlijk zeggen alle ouders dat over hun eigen kind. Maar als we ons dat dan afvragen, dan denk ik tegelijkertijd ‘laat de tijd maar lekker langzaam gaan, laten we genieten van elke dag met dit lieve meisje. Want kleine meisjes worden zo groot!’
Super lief stukje en mooi geschreven! Nogmaals van harte, geniet van je twee mooie meiden! Zie je snel. Dikke kus
BeantwoordenVerwijderen