We weten allemaal hoe belangrijk sporten voor je is. Goed voor je lijf, conditie en daarmee dus je gezondheid. Maar waarom kan ik me er dan zo slecht toe zetten en vind ik telkens weer excuses om het niet te doen?
Sporten is nooit echt mijn ding geweest. Als vijfjarige ging ik wel naar ballet, maar ballet schaar ik maar even niet onder sport. Op een blauwe maandag zat ik op tennis, maar ook daar blonk ik niet in uit. Op school was ik ook al niet fanatiek. Apenkooien, waarbij je een heel parcours over stokken, bruggen e.d. moet afleggen, vond ik wel erg leuk, maar dat deden we maar eens per jaar.
Ik werd ouder, maar m'n motivatie niet beter. Natuurlijk wilde ik dolgraag een goede conditie en dus schreef ik me jaarlijks (meestal op 2 januari) weer in bij een nieuwe sportschool. Sportschool no. 1 was niks, te weinig leuke lesjes en dus haakte ik snel af (wel natuurlijk een jaar doorbetalen). Dan maar samen met een vriendin naar sportschool no. 2. Maar ook vriendin was niet gemotiveerd en dus 'bye bye sportschool no. 2!' No. 3: bah, helemaal geen leuke mensen. En zo heb ik de afgelopen jaren mijn geld aan zeker acht sportscholen gedoneerd, zonder dat ik er ook maar iets fitter van werd.
Ok, het lesje van de sportscholen heb ik nu wel geleerd. Misschien dat ik hardlopen dan wel wat vind? Lekker de deur uitstappen, even een blokje om rennen (liever een paar natuurlijk) en klaar. Dat lijkt me wel wat!
Gemotiveerd als ik was, rende (!!) ik naar de winkel om een outfitje te scoren. Schoenen, broek en vestje. Het hardloopavontuur kon beginnen. En toen (ik had nog niet gerend) bleek ik twee weken later zwanger te zijn van Floortje. Beginnen met hardlopen is niet verstandig als je zwanger bent en dus weer een goede reden om het sporten nog maar even te laten voor wat het was (niets dus).
De hele zwangerschap heb ik - mede vanwege bekkenklachten - niets aan sport gedaan. En nu, 14 maanden later en nog steeds 7 kilo te zwaar (maar wel een dochter rijker), nog steeds niet. Ja, ik ben ondertussen wel met yoga begonnen, maar heb ook het merendeel van deze lessen vanwege hoofdpijn, griep, afwezigheid Olivier of moeheid gemist.
Het blijft knagen aan me. Waarom kan ik niet een paar trappen oplopen zonder moe te zijn? En waarom raak ik die laatste zwangerschapskilo's maar niet kwijt? IK WIL, IK WIL, IK WIL of eigenlijk IK MOET, IK MOET, IK MOET!! De hardloopkleren lonken nog steeds naar me in m'n kast. De kaartjes zitten er zelfs nog aan! Zal ik ze dan toch maar eens aantrekken? Het hardloopschema ligt ook al klaar. Ik kan op dit moment geen excuus meer bedenken. IK GA ERVOOR! Tot het volgende excuus zich weer aandient natuurlijk...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten